O günü, sanki dünmüş gibi hatırlıyorum. Ultrason randevum için heyecanla hastaneye gitmiştim; bebeğimin minik hareketlerini göreceğim ve hayalimdeki o yüze bir adım daha yaklaşacağım için içim içime sığmıyordu. Ancak bu neşe, doktorun ekrana ciddi bir ifadeyle bakıp sessizce sorduğu o soruyla buz kesti: “Hamileliğe devam edecek miyiz?” Kalbim duracak gibi oldu. Kekeleyerek ne demek istediğini sorduğumda, doktor tereddütle ekranı işaret etti: “Bazı komplikasyonlar var… Bebeğin kolları düzgün gelişmeyebilir.” O an ayaklarımın altındaki yerin kayıp gittiğini hissettim. Haberin devamını okumak için sonraki sayfaya geçiniz…
