ellerimin titremesi

Yıllarca, kocamın evlat edinme hayalinin bizi sonunda tam bir aile yapacağını düşünmüştüm. Ancak gizli bir gerçek yeni kurulan ailemizi darmadağın ettiğinde bir seçim yapmak zorunda kaldım: Ya ihanete tutunacaktım ya da kaybettiğimi sandığım aşk ve hayat için savaşacaktım.
Kocam, çocuksuz kalma fikriyle barışmam için on yıl boyunca bana destek oldu. Sonra, neredeyse bir gecede, bana bir aile verme fikrine takıntılı hale geldi; bunun nedenini ise her şey için çok geç olana kadar anlamamıştım.
Ben kendimi işime verdim, o balık tutmaya başladı ve biz neyin eksik olduğunu konuşmadan, o çok sessiz evimizde nasıl yaşayacağımızı öğrendik.
Bunu ilk fark ettiğimde, evimizin yakınındaki bir parkın önünden geçiyorduk ve Yavuz birden durdu.
“Şunlara bak,” dedi, tırmanan ve bağıran çocukları izleyerek. “Bir zamanlar bizim de böyle olacağımızı düşündüğümüzü hatırlıyor musun?”
“Evet,” dedim.
Bakmaya devam etti. “Bu seni hâlâ rahatsız ediyor mu?”
“Bir zamanlar bizim de böyle olacağımızı düşündüğümüzü hatırlıyor musun?”
O an ona baktım. Yüzünde yıllardır görmediğim, açlık çeken bir ifade vardı. Birkaç gün sonra, kahvaltı masasında telefonunu ve bir evlat edinme broşürünü önüme doğru itti.
“Evimiz çok boş geliyor, Hale,” dedi. “Öyle değilmiş gibi davranamıyorum. Bunu yapabiliriz. Hâlâ bir ailemiz olabilir.”
“Yavuz, biz bu durumla barışmıştık.”
“Belki sen barıştın.” Öne doğru eğildi. “Lütfen Hale. Benimle bir kez daha dene.”
“Peki ya işim?”
“Evde olman süreci kolaylaştırır,” dedi hızlıca. “Şansımız daha yüksek olur.”
Daha önce hiç böyle yalvarmamıştı. Bu beni uyarmalıydı.
“Lütfen Hale. Benimle bir kez daha dene.”
Bir hafta sonra istifamı verdim. Eve geldiğim gün Yavuz bana öyle sıkı sarıldı ki beni hiç bırakmayacak sandım. Gecelerimizi koltukta form doldurarak ve ev incelemelerine hazırlanarak geçirdik. Yavuz dur durak bilmiyordu, tamamen buna odaklanmıştı.
Bir gece, Yavuz çocukların profilini buldu.
“Dört yaşında ikizler, Mert ve Yiğit. Buraya aitmiş gibi görünmüyorlar mı?”
“Korkmuş görünüyorlar,” dedim.
Elimi sıktı. “Belki onlara yetebiliriz.”
“Denemek istiyorum.”
O gece ajansa e-posta gönderdi.
“Korkmuş görünüyorlar.”
Onlarla ilk kez tanıştığımızda sürekli kocama bakıyordum. Mert’in boyuna kadar eğildi ve ona bir dinozor çıkartması uzattı.
“Bu senin en sevdiğin mi?” diye sordu. Mert, gözlerini Yiğit’e dikmiş bir halde belli belirsiz başını salladı.
Yiğit fısıldadı: “O, ikimizin yerine de konuşur.”
Sonra bana baktı, sanki güvenli olup olmadığımı tartıyordu. Ben de diz çöktüm ve “Sorun değil,” dedim. “Ben de Yavuz’un yerine çok konuşurum.”
Kocam güldü; gerçek, mutlu bir sesti bu. “Şaka yapmıyor evlat.”
Mert hafifçe gülümsedi. Yiğit kardeşine daha çok sokuldu.
“O, ikimizin yerine de konuşur.”
Eve taşındıkları gün, ev biraz gergin ve fazla aydınlık hissettiriyordu. Yavuz arabanın yanında diz çöktü ve “Sizin için birbirinin aynısı pijamalar aldık,” diye söz verdi.
O gece çocuklar banyoyu göle çevirdiler ve yıllar sonra ilk kez kahkahalar her odayı doldurdu. Üç hafta boyunca; uyku öncesi masalları, krep akşamları, LEGO kuleleri ve bize yavaş yavaş alışan iki küçük çocukla, ödünç alınmış bir büyü içinde yaşadık.
İkizler geldikten yaklaşık bir hafta sonra, bir gece karanlıkta yataklarının kenarında otururken buldum kendimi. Bana hâlâ “Anne” yerine “Hale Hanım” diyen iki çocuğun yavaş ve düzenli nefeslerini dinliyordum.
Ev gergin ve fazla aydınlık hissettiriyordu.
Gün, Yiğit’in kaybolan oyuncağı için ağlaması ve Mert’in yemeğini yemeyi reddetmesiyle bitmişti.
Yorganlarını çenelerine kadar çekerken, Mert’in gözleri ardına kadar açıldı, endişeliydi.
“Sabah geri gelecek misin?” diye fısıldadı.
Kalbim sıkıştı. “Her zaman tatlım. Uyandığında tam burada olacağım.”
Yiğit oyuncak ayısına sarılarak yana döndü. İlk kez uzanıp elimi tuttu.
Ama sonra Yavuz uzaklaşmaya başladı.
“Uyandığında tam burada olacağım.”
Önce küçük şeylerle başladı. Eve geç gelmeye başladı.
“İş yerinde zor bir gündü, Hale,” diyordu gözlerini kaçırarak.
Bizimle yemek yiyor, çocuklara gülümsüyor ama tatlıdan önce hemen çalışma odasına kaçıyordu. Bulaşıkları tek başıma toplamaya başladım; buzdolabındaki yapışkan parmak izlerini siliyor ve kapının arkasından gelen boğuk telefon konuşmalarını dinliyordum.
Mert meyve suyunu döktüğünde ve Yiğit ağlamaya başladığında, mutfak zemininde diz çöken ve “Sorun yok tatlım, ben buradayım,” diye fısıldayan bendim.
Yavuz ya gitmiş oluyordu ya “iş aciliyetim var” diyordu ya da dizüstü bilgisayarının mavi ışığının arkasında kayboluyordu.
Önce küçük şeylerle başladı.
Bir gece, masanın altındaki bezelyeler ve bitmek bilmeyen bir krizin ardından sonunda onunla yüzleştim.
“Yavuz, iyi misin?”
Gözlerini ekrandan zar zor ayırdı. “Sadece yorgunum. Uzun bir gündü.”
“Yani… mutlu musun?”
Bilgisayarını biraz sertçe kapattı. “Hale, mutlu olduğumu biliyorsun. Bunu biz istedik, değil mi?”
Başımı salladım ama göğsümde bir şeyler düğümlendi.
“Yani… mutlu musun?”
Sonra bir öğleden sonra, çocuklar nihayet aynı anda uyudu. Derin bir nefes almak için koridorda parmak uçlarımda yürüdüm. Yavuz’un odasının önünden geçerken sesini duydum; alçak sesle, neredeyse yalvarır gibi konuşuyordu.
“Ona daha fazla yalan söyleyemem. Onunla bir aile kurmak istediğimi sanıyor…”
Elim ağzıma gitti. Benim hakkımda konuşuyordu. Kalbim küt küt atarak kapıya iyice yanaştım.
“Ama çocukları bunun için evlat edinmedim,” dedi Yavuz, ağlamanın eşiğindeydi.
Bir duraksama oldu, sonra hıçkırarak ağlamaya başladı.
“Ona daha fazla yalan söyleyemem.”
Donup kaldım; kaçmakla daha fazlasını öğrenmek arasında sıkışmıştım. Sesini tekrar duydum, daha kısıktı.
“Bunu yapamam Doktor Bey. Ben gittikten sonra gerçeği anlamasını izleyemem. O daha fazlasını hak ediyor. Ama eğer ona söylersem… darmadağın olur. Tüm hayatını bunun için feda etti. Ben sadece, sadece yalnız kalmayacağından emin olmak istedim.”
Bacaklarım uyuştu. Ellerim o kadar çok titriyordu ki kapı pervazına tutunmak zorunda kaldım.
Yavuz şimdi hıçkırıyordu. “Ne kadar dediniz Doktor Bey?”
Bir sessizlik oldu.
“Bir yıl mı? Sadece bu kadar mı kaldı?”
Kapının ardındaki sessizlik uzadı ve Yavuz tekrar ağlamaya başladı.
“Bunu yapamam Doktor Bey.”
Sendeleyerek geri çekildim. Dünya yamulmuş ve gerçek dışı geliyordu. Nefes almaya çalışarak tırabzana tutundum.
Kendi gidişini planlıyordu. İşimden ayrılmama, anne olmama ve tüm hayatımı zaten içinde olmayacağını bildiği bir gelecek üzerine kurmama izin vermişti.
Gerçekle benimle birlikte yüzleşecek kadar bana güvenmemişti, bu yüzden ikimiz adına da o kararı vermişti.
Çığlık atmak istedim. Bunun yerine doğruca yatak odamıza gittim, kendim ve ikizler için bir çanta hazırladım ve kız kardeşim Ceren’i aradım.
“Bu gece bizi yanına alır mısın?” Sesim bana yabancı geliyordu.
Soru sormadı. “Misafir odasını hemen hazırlıyorum.”
“Bu gece bizi yanına alır mısın?”
Sonraki bir saat bulanık geçti; çantaya tıkıştırılan pijamalar, kucaklanan oyuncaklar ve Yiğit’in en sevdiği kitap… Onları araba koltuklarına bağlarken çocuklar uyanmadı bile. Mutfak masasına Yavuz için bir not bıraktım:
“Arama. Zamana ihtiyacım var.”
Ceren’in evinde ilk kez darmadağın oldum. Hiç uyumadım. Sadece tavana bakıp son altı aydır yaptığımız her konuşmayı zihnimden geçirdim.
Sabah, çocuklar oturma odasının halısında sessizce resim yaparken, zihnim sürekli o ismin etrafında dönüyordu: Doktor Bey.
İlk kez darmadağın oldum.
Yavuz’un bilgisayarını açtım ve korktuğum şeyi buldum: tomografi sonuçları, randevu notları ve doktordan gelen, artık bana söylemesi gerektiğini belirten imzasız bir mesaj.
Hastaneyi ararken ellerim titriyordu.
“Ben Yavuz’un eşi Hale,” dedim doktor bağlandığında. “Kayıtları buldum. Lenfomayı biliyorum. Sadece denenebilecek bir şey kalıp kalmadığını bilmem gerekiyor.”
Sesi yumuşadı. “Bir klinik çalışma var. Ama riskli, pahalı ve bekleme listesi çok uzun.”
Nefesim kesildi. “Kocam bu çalışmaya katılabilir mi?”
“Deneyebiliriz Hale Hanım. Ama bilmelisiniz ki sigorta bunu karşılamıyor.”
Dört yaşındaki ikizlere, ellerindeki boya kalemlerine baktım.
“Tazminat param var doktor,” dedim. “Onun adını listeye yazın.”
“Lenfomayı biliyorum.”
Ertesi akşam çocuklarla eve döndüm. Ev, sanki eski kahkahaların hayaletleri varmış gibi bomboş hissettiriyordu. Yavuz mutfak masasında oturuyordu, gözleri kan çanağına dönmüştü ve önünde dokunulmamış bir kahve duruyordu.
Başını kaldırdı. “Hale…”
“İşimden ayrılmama izin verdin, Yavuz,” dedim. “O çocuklara aşık olmama izin verdin. Bunun bizim hayalimiz olduğuna inanmama izin verdin.”
Yüzü buruştu. “Bir ailen olsun istedim.”
“Hayır.” Sesim titredi. “Ben gittikten sonra bana ne olacağına sen karar vermek istedin.”
Yüzünü kapattı. “Kendime seni koruduğumu söyledim. Ama aslında, kalıp kalmayacağına dair yapacağın seçimi izlemekten kendimi koruyordum.”
“Bir ailen olsun istedim.”
Bu cümle aramızda kırık bir cam gibi kaldı.
“Bana onları tek başıma büyütebileceğimi söylemeden beni anne yaptın,” dedim. “Buna sevgi deyip benden minnet bekleyemezsin.”
Tekrar ağlamaya başladı ama yumuşamadım. Henüz değil.
“Buradayım çünkü Mert ve Yiğit’in babalarına ihtiyacı var,” dedim. “Ve eğer geriye zaman kaldıysa, bu zaman gerçekle yaşanacak.”
Tekrar ağlamaya başladı.
Ertesi sabah mutfakta telefon elimde volta atıyordum. “Ailelerimize söylemeliyiz,” dedim kocama. “Artık sır yok.”
Başını salladı. “Kalacak mısın?”
“Senin için savaşacağım,” dedim. “Ama sen de savaşmak zorundasın.”
Ailelerimize anlatmak ikimizin de beklediğinden daha zordu. Yavuz’un kız kardeşi önce ağladı, sonra ona döndü.
“Öleceğini planlarken onun anne olmasını mı sağladın?” dedi. “Senin derdin ne?”
Annem daha sessizdi, bu nedense daha çok can yaktı. “Karına kendi hayatı konusunda güvenmeliydin,” dedi ona.
Yavuz orada oturdu ve her şeyi kabul etti. İlk defa kendini savunmadı.
“Kalacak mısın?”
O öğleden sonra, her yere yayılmış evraklar, tıbbi formlar ve not kâğıtlarıyla masada oturduk. Yavuz gözlerini ovuşturdu.
“Çocukların beni böyle görmesini istemiyorum.”
Elini sıktım. “Seni burada ve hasta görmeyi, hiç görmemeye tercih ederler.”
Gözlerini kaçırdı ama son formu imzaladı.
Bundan sonraki her gün hastane yolları, dökülen elma suları, huysuzluk nöbetleri ve Yavuz’un eski kapüşonlularının içinde küçülen bedeniyle birbirine karıştı. Bir gece, onu çocuklar için video kaydederken yakaladım. Beni görmedi.
“Selam çocuklar. Eğer bunu izliyorsanız ve ben orada değilsem… sadece şunu unutmayın, sizi gördüğüm ilk andan beri ikinizi de çok sevdim.”
Başını yana çevirdi.
Kapıyı sessizce kapattım. Daha sonra Mert, Yavuz’un kucağına tırmandı. “Ölme baba,” diye fısıldadı, sanki bir masal daha anlatmasını ister gibi.
Yiğit yanına tırmandı ve oyuncak kamyonunu Yavuz’un eline sıkıştırdı. “Geri gelip oynaman için,” dedi.
O an arkama döndüm, çünkü o telefon konuşmasını duyduğumdan beri ilk kez hepimiz için ağlamama izin verdim.
Bazı geceler duşta ağladım, suyun sesi hıçkırıklarımı gizledi. Diğer günler sinirlenip bir dolap kapağını sertçe kapattım, sonra Yavuz bana sarıldığında ikimiz de titrerken ondan özür diledim.
Saçları dökülmeye başladığında tıraş makinesini çıkardım. “Hazır mısın?”
“Seçme şansım var mı?” diye sordu ve ben babalarının kafasını kazırken çocuklar banyo tezgahına tünemiş kıkırdıyorlardı.
Aylar geçti. Tedavi süreci ve ağırlığı bizi neredeyse bitirdi. Ama bir bahar sabahı telefonum çaldı.
“Ben Doktor Bey, Hale Hanım. Son sonuçlar tamamen temiz. Yavuz iyileşme sürecine girdi.”
Dizlerimin üzerine çöktüm. İşte bu kadardı.
“Son sonuçlar tamamen temiz.”
Şimdi, iki yıl sonra, evimiz tam bir kaos; sırt çantaları, futbol kramponları, her yerde boya kalemleri…
Yavuz çocuklara ailedeki en cesur kişinin ben olduğumu söylüyor.
Ben hep aynı cevabı veriyorum: “Cesur olmak sessiz kalmak değildir. Çok geç olmadan gerçeği söylemektir.”
Uzun süre Yavuz’un bana yalnız kalmamam için bir aile vermek istediğini sandım.
Sonuçta gerçek bizi neredeyse parçalıyordu.
Ama bizi hayatta tutan tek şey de oydu.
Şimdi, iki yıl sonra, evimiz tam bir kaos.